Van Paul Pogba en Neymar naar Mark van der Maarel

Hij deelde kleedkamers met Neymar en Paul Pogba en werd op zeventienjarige leeftijd de nieuwe Thierry Henry genoemd. Tegenwoordig rijdt Jean-Christophe Bahebeck (25) op zijn fietsje door het centrum van Utrecht. Een verhaal over Parijs, de mentale pijn van blessureleed en de hunkering naar stabiliteit. ‘Nederland is goed voor me.’

De zwarte sporttas valt bijna van de bagagedrager. Slingerend manoeuvreert Jean-Christophe Bahebeck zijn zilveren fiets via de Herculeslaan naar de Laan van Maarschalkerweerd. Links wordt hij ingehaald door haastige studenten op weg naar college, zelf passeert hij een moeder met twee goedgevulde boodschappentassen. Tot zijn eigen verbazing kijkt er niemand op of om. ‘Er moeten toch mensen zijn die denken: Is dat een speler van FC Utrecht die op de fiets naar zijn werk gaat? In Frankrijk zou dat niet kunnen. Zelf hou ik van fietsen, het werkt ontspannend. Op een vrije middag ga ik soms gewoon een stukje rijden. Naar het bos of ander groen. Ik kom uit Parijs, daar heb je alleen maar gebouwen. En fietsen? Dat is er levensgevaarlijk.’


ajax (24)

We vragen gekscherend wat Paul Pogba zou zeggen als hij zijn voormalige ploeggenoot van Frankrijk Onder-21 op een fietsje door Domstad zou zien tuffen. Of Neymar, met wie hij deze zomer nog op het trainingsveld stond? De Franse spits schiet in de lach. ‘Ik heb werkelijk geen idee… Die mannen hebben allemaal een mooie auto. Eerlijk gezegd maakt het me niet zoveel uit wat anderen denken. Het belangrijkste is dat ik gelukkig ben. Voor het eerst in mijn carrière voel ik me ergens echt thuis. Nederland is goed voor me.’
 
Even daarvoor is de aanvaller de kantine op trainingscomplex Zoudenbalch binnengelopen. Na een weifelende handdruk praat hij inmiddels honderduit. Het verbaast enigszins. Al geruime tijd probeerden we Bahebeck te strikken voor een interview. Het bleek een hele opgave. Van meerdere kanten werd ons op het hart gedrukt dat de spits niet zo’n prater is. Grote vraaggesprekken houdt hij af, de mixed zone is vooral een doorgang van de kleedkamer naar de spelersbus.

Bahebeck zegt onvoldoende te vertrouwen op zijn vreemde talen. Zijn Nederlands reikt niet verder dan krakerig goedemorgen en net als veel landgenoten is Engels geen favoriete voertaal. Het gaat zelfs zo ver dat collega-aanvaller Cyriel Dessers vandaag stand-by staat om als tolk te fungeren. De Belgische hulplijn wordt overigens niet ingezet. De man, die zichzelf JC noemt, blijkt zich prima verstaanbaar te kunnen maken. Toch hoeft al die media-aandacht niet. Nog niet. ‘Ik ben me aan het terugvechten na die rotblessure. Ik doe er alles aan om de oude JC te worden, mijn belofte in te lossen. Een spits praat nu eenmaal makkelijker als hij heeft gescoord. Als ik drie keer scoor, zie ik je in de mixed zone. Beloofd.’

PAUL POGBA
Een belofte inlossen. In het geval van Bahebeck is dat nogal een uitdaging. Wat Frenkie de Jong anno 2019 is voor het Nederlandse voetbal, dat was de man tegenover ons begin 2011 in Frankrijk. Als tiener sierde de kwieke aanvaller uit Saint-Denis de cover van menig sportkatern. JC was het nieuwe wonderkind, de beste speler uit de opleiding van Paris Saint-Germain. De man met Kameroense roots was snel, behendig en scoorde net zo makkelijk met zijn linker- als zijn rechtervoet. Op zestienjarige leeftijd probeerden Chelsea én Manchester City hem te verleiden met duizelingwekkende cheques en mooie praatjes. Toch bleef hij PSG trouw. Bahebeck debuteerde op zeventienjarige leeftijd in het Parc des Princes. Als invaller schoot hij de ploeg ten koste van Le Mans naar de halve finale van het bekertoernooi. In de Franse kranten werd een dag later geschreven over de nieuwe Thierry Henry.

Het ging vervolgens snel. Na een verhuurperiode aan Troyes werd hij wereldkampioen met Frankrijk Onder-20. In een elftal met Paul Pogba én oud-Ajacied Yaya Sanogo, was hij een vaste waarde. Bahebeck was een begeerd toptalent. Toch deed hem dat in die tijd weinig. ‘Ik wist helemaal niet wat pressure was. Ik wilde voetballen met mijn vrienden. Elke dag op het veld staan, de mensen vermaken en doelpunten maken. Ja, ik werd neergezet als een talent. Wat ik dacht? Iedereen heeft toch een talent? De een kan heel hard werken, de ander is heel technisch. Jij hebt ook een talent. Ik was snel en scoorde vrij makkelijk. Geen moment was ik bezig met wat andere mensen over me zeiden of dachten. Nu ik 25 ben, ervaar ik veel meer stress. Het is serieuze business. Dit is mijn werk, mijn toekomst. Ik moet mensen laten zien wat ik kan, een voetballoopbaan duurt normaliter maar vijftien jaar. Soms zou je terug willen naar die tienerjaren, echt.’

‘Deze winter raakte Cyriel zwaar geblesseerd op trainingskamp en ik voelde zijn pijn. Ik heb vorig jaar iets soortgelijks meegemaakt. Het is niet alleen de fysieke pijn, maar ook wat het met je doet als mens. Hij is vier maanden van zijn carrière kwijt. Dat is het harde leven van een profvoetballer.’

Terug naar PSG, dat een luxeprobleem had. Bahebeck was talentvol maar in Parijs lagen plannen om de Europese top aan te vallen. Twee maanden na zijn bekerdebuut werd de club overgenomen door Qatar Sports Investments. De opleidingsclub transformeerde in een koopclub. Sinds het debuut van Bahebeck werd al meer dan een miljard euro uitgegeven. Trainer Laurent Blanc gaf hem nog wel een kans, in de zomer nadat Bahebeck topscorer was geworden van het toernooi van Toulon. Daar waar Frankrijk tweede werd en hij in de spits de voorkeur kreeg boven Sébastien Haller. Een jaar lang speelde en trainde Bahebeck met sterren als Edinson Cavani, Thiago Silva en Ezequiel Lavezzi. Toch kon hij de laatste stap niet maken. Na eerder al verhuurd te zijn geweest aan Valenciennes trok de spits achtereenvolgens naar Saint-Étienne en het Italiaanse Pescara. Na 53 wedstrijden voor PSG en met acht hoofdprijzen op de schoorsteenmantel, wist hij dat het avontuur voorbij was. ‘Of ik mezelf veel kwalijk neem. Soms. Een mens wil altijd slagen. Toch heb ik altijd alles gegeven. Ik heb een paar blessures gehad en misschien zat ik wel bij de verkeerde club op het verkeerde moment. Ik heb met de grootste spelers van de wereld getraind en gespeeld, maar zelf was ik nog niet zo ver. Dat was leerzaam. Al die verhuurperiodes waren misschien minder goed voor mijn ontwikkeling. Ik hunkerde naar stabiliteit. FC Utrecht kwam op het juiste moment.’

GROTE MOND
Dries Mertens en Ricky van Wolfswinkel. Dat was het enige wat de Fransman wist toen FC Utrecht zich voor het eerst meldde. Twee jonge, aanvallende talenten die later o[ Europees niveau naam zouden maken. Tevens belde hij met tweede bekende landgenoten. ‘In 2016 was er al sprake van een transfer naar Utrecht. Ik was getipt door Didier Martel en had veel contact met Sébastien Haller. We hebben samengespeeld in de Franse jeugdteams en ik beschouw hem als een vriend. Eigenlijk was de bedoeling dat we samen zouden spelen in Utrecht, maar destijds had ik mijn woord al aan Pescara gegeven. Een jaar later ben ik alsnog gekomen. Sébastien en Didier hebben me veel verteld over de club, de competitie. Maar ook over de sfeer. De club, de mensen in de stad. Ik ben een rustig persoon en erg sfeergevoelig. In Parijs zijn de mensen arrogant, eenzelfde gevoel heb ik in Amsterdam. Als ik in Utrecht ’s morgens de deur uit stap, zeggen de mensen “goedemorgen”. In Parijs kijken ze je weg. En als ik boodschappen doe bij de Albert Heijn of de Jumbo, dan wil iedereen me helpen. Vraag in Parijs om hulp en je krijgt een grote mond.’

Bahebeck koos voor het Haller-traject: een stapje terug om er drie vooruit te maken. De huurling schoot vorig jaar uit de startblokken. Vier basisplaatsen, drie goals. Een publiekslieveling was geboren. In speelronde negen ging het echter faliekant mis. Op bezoek bij AZ scheurde hij een achilles-pees. Einde seizoen. ‘Ik was op een missie en die werd nogal bruut verstoord. Ik ben teruggegaan naar Parijs en heb een maand op bed gelegen. Echt waar! Mijn moeder verzorgde me, ik wilde even helemaal niks. Voor een topsporter is het heel vreemd als je opeens niet meer vrijuit kunt bewegen. Na die maand heb ik mezelf bij elkaar geraapt en ben ik naar Nederland teruggekeerd. Mijn revalidatie was in Zeist. In de voorbereiding ben ik met PSG meegegaan naar China en heb ik zelfs twee oefen-duels gespeeld. Ik wist dat ik met spelers als Neymar en Mbappé geen toekomst had bij de club. De trainer (Thomas Tuchel, red.) vroeg wat ik wilde. Ik heb eerlijk gezegd dat ik ergens naartoe wilde waar ik langere tijd zou blijven. Het liefst FC Utrecht.’

Dat vraagt om uitleg. ‘Ik kom op een leeftijd waarop je gaat beseffen hoe belangrijk stabiliteit is. Ik heb voor zes verschillende clubs gespeeld, vijf keer op huurbasis. Elke winter krijg je dezelfde vraag: Wat ga je volgend jaar doen? En elke zomer kun je je spullen weer pakken en moet je opnieuw beginnen. Dat doet ook wat met een mens. Ik zocht stabiliteit, binnen en buiten de lijnen. Dat je in de winter al weet: Ik hoef niet met directeuren of trainers in gesprek over volgend jaar, in de voorbereiding ben ik er nog gewoon. FC Utrecht was goed voor me geweest. Bovendien had ik het gevoel nog niet klaar te zijn hier. Ik heb hier mijn eigen appartement. Ik hou van de manier van spelen en ik heb er vrienden. Iemand als Cyriel bijvoorbeeld, die vorig jaar toen ik geblesseerd was, boodschapjes voor me deed. Het zijn misschien kleine dingen, maar die zijn voor mij erg belangrijk.’

De deal was pas op 31 augustus rond. Probleem was het riante contract van de Fransman dat moest worden ontbonden. Er ging behoorlijk wat water door De Vecht voordat de spits tot de zomer van 2020 kon tekenen, met een optie voor nóg twee jaar.

Hij werd onthaald als dé verlosser. Niet verwonderlijk als je jezelf JC noemt, maar de verwachtingen waren torenhoog. Tot op heden gaat het echter vooral over zijn fysieke gesteldheid. Bahebeck speelde pas vier wedstrijden, afgelopen zondag tegen PEC Zwolle maakte hij zijn eerste goal. ‘Misschien had ik in september wel direct kunnen spelen, maar ik voelde mij niet fit genoeg’, vertelt hij nu eerlijk. ‘Als je zes, zeven maanden niet hebt gespeeld, moet je rustig opbouwen. Samen met de artsen en de fysio hebben we een plan gemaakt. In januari zou ik er weer moeten staan. Nu kan ik drie, vier, vijf duels achter elkaar spelen. Tot voor kort was ik constant bezig met mijn lichaam. Ben ik niet geblesseerd? Voelt het nog stijf? Hoe is het een dag later? Na de wedstrijd tegen Willem II was ik eindelijk vrij in mijn hoofd en zei ik: Oké, JC, nu ben je weer fit. We gaan vlammen. Mijn doel is dit seizoen zoveel mogelijk wedstrijden pijnvrij te spelen. De doelpunten komen dan vanzelf wel.’

Bahebeck zegt de stabiliteit te hebben gevonden waarnaar hij zo lang op zoek was. Hij is niet langer het toptalent van PSG, maar een van de velen in Utrecht. De man die eerder speelde met Pogba en Neymar, traint nu met Mark van der Maarel en fietst op een vrije middag door de Domstad. Hij denkt hardop na over het stichten van een gezin en laat zich niet gek maken. Onlangs informeerde de bondscoach van Kameroen niet voor het eerst of hij interesse had in een interlandcarrière. De spits was gevleid, maar heeft het on holdgezet. De focus ligt op het hier en nu, op Utrecht. ‘We moeten de play-offs halen. Ik wil de mensen terugbetalen die in me zijn blijven geloven. Ook na mijn blessure.’ De ultieme beloning is dan niet een dik salaris of Europees voetbal, maar de zekerheid dat hij in de voorbereiding op volgend seizoen nog gewoon speler van FC Utrecht is. 

Bron: VI

Wedstrijden

Binnenkort ziet u hier weer actuele informatie over de eerstvolgende wedstrijd van FC Utrecht.

Word nu lid van de supportersvereniging FC Utrecht