Column: Henny

Column: Henny

Toen ik op zondagmiddag met een paar supporters stond te praten, kwam de komende bekerwedstrijd tegen Cambuur ter sprake. We spraken over de kansen op de volgende bekerronde. Onwillekeurig gleden mijn gedachten even af naar Henny van Schoonhoven.




Toen ik op zondagmiddag met een paar supporters stond te praten, kwam de komende bekerwedstrijd tegen Cambuur ter sprake. We spraken over de kansen op de volgende bekerronde. Onwillekeurig gleden mijn gedachten even af naar Henny van Schoonhoven.

Niet omdat er in zijn tijd zo ontzettend veel bekersuccessen te noteren waren. Sterker nog. Over het algemeen vlogen we er in die tijd, eind jaren ’90, meestal in de eerste of tweede ronde al uit. Al meen ik me wel te herinneren dat Van Schoonhoven ooit de winnende penalty maakte in een bekerwedstrijd die na verlenging nog niet beslist was.

Nee, mijn gedachten gingen uit naar Henny van Schoonhoven omdat hij niet alleen voor Elinkwijk en FC Utrecht speelde, maar ook voor ADO Den Haag en… Cambuur.

Henny was een laatbloeier die al jarenlang in het eerste elftal van Elinkwijk stond te verdedigen. Dat deed hij uitstekend. Een tackle hier, een overtreding daar en vooral niet uit het veld te slaan. Een stoere kerel in een blauw met wit shirt aan het Theo Thijssenplein dus. Destijds speelde FC Utrecht jaarlijks een oefenwedstrijd tegen Elinkwijk. En toen kwam, in 1998, het moment dat men de gok nam en Henny van Schoonhoven (28 jaar) prof werd.

Zijn eerste optreden in de Galgenwaard was legendarisch. Ik was er bij. Henny viel in tegen Zaragoza. Een oefenwedstrijd. Ene Esnaider liep al de hele wedstrijd vervelend te doen. Gemene overtredingen, zich laten vallen, klagen bij de scheidsrechter. Toen mocht Henny invallen. Vlak voor de doelmond sloeg hij de vervelende Esnaider zonder enige twijfel vol op z’n gezicht. Opstootje op het veld, Bunnikside op de banken. De stoere Utrechter had Esnaider laten weten dat er met een echte Utrechter niet te spotten viel als hij het zat was. Het ritmisch gezongen Henny.. Henny hoor ik nog als ik mijn ogen dicht doe.

Een volmaakt technicus was hij niet. Maar een echte schoffelaar op het veld wel. En voor de duivel niet bang. Een echt Utregs schoffie, het toonbeeld van onverzettelijkheid en de held van de jonge supporters. Zijn bijnaam zegt genoeg: De Tank.  
En die ging later dus naar Cambuur. En weer naar Elinkwijk. Hij had nog enige tijd een dierenwinkel in Hoograven, maar werd ziek. Kanker velde langzaam de sterke kerel van weleer.

Op zijn begrafenis kon ik me nauwelijks voorstellen dat mijn held van weleer in die mooi versierde kist lag. Slechts 39 jaar was hij.  

Mocht het woensdagavond een beetje moeizaam gaan, laten we dan hopen dat er een beetje Geest van Henny in het elftal sluipt en dat die onverzettelijkheid dan zorgt voor onze naam in het balletje van de loting.  

Danny van der Linden

Wedstrijden

Binnenkort ziet u hier weer actuele informatie over de eerstvolgende wedstrijd van FC Utrecht.

Word nu lid van de supportersvereniging FC Utrecht