Een beeld van een man

Daar zaten we dan in de tropische hitte te kijken naar een iets te traag schouwspel tussen twee elftallen die het eigenlijk ook niet meer wisten. De stand was 1-0 in het voordeel van FC Utrecht, maar het was wachten op de gelijkmaker. De geur van bier vermengde zich met sigarettenrook en de gesprekken om me heen werden steeds negatiever. Ik keek wat om mij heen en zag, naast korte rokjes, de eretribune.


001

Daar zat hij. In een rolstoel, niet meer in staat zelf te bewegen op de manier die hij gewend was. Ooit speelde hij met alle strijd en passie op het veld van dit stadion, nu kon dat niet meer. Een lullig ongeluk maakte een einde aan alle dromen. Zijn naam was nog wel gescandeerd. Een paar keer zelfs. Een mooi eerbetoon aan een speler die onze clubkleuren korte tijd mocht dragen en die zijn strijd en passie nu gebruikt voor kinderen met een handicap in zijn thuisland Roemenië.

Iets hoger, naar ik aanneem, zat een andere man. Een man, ouder dan Mihai Nesu, maar ogenschijnlijk nog altijd in de kracht van zijn leven. Ik schudde hem ooit de hand, een stevige hand van een echte kerel. Er volgde een interview en daaruit bleek Frans van Seumeren een hele normale Utrechter met een dikkere bankrekening dan gemiddeld te zijn. Totaal niet uit de hoogte gaf hij antwoord op mijn vragen.

Het zal een jaar later geweest zijn dat hij me opbelde. Kwaad nu. Met stemverheffing vertelde hij me boos te zijn over een stukje dat ik had geschreven in de Forza waarin ik kritiek had geuit op een medewerker van de club. Achteraf bezien was het ook gewoon een beetje dom van me. Ik had me, in al mijn jeugdigheid, wat op laten naaien en vol bravoure mijn pen in de inkt gedoopt. Wie maakte mij wat? Frans van Seumeren zelf dus. En we maakten een afspraak om het voorval uit de wereld te helpen. Het gesprek met Van Seumeren, waarbij ook de vriendelijke Frans Snijders aanwezig was, verliep aanvankelijk wat stroef, maar al snel werd het weer normaal en zelfs amicaal. We spraken af een volgend interview te maken waarin hij nog even kort kon reageren op mijn column en daarmee was de kous af. De onderlinge verstandhouding was weer genormaliseerd.

Nu, negen jaar later, kan ik wel glimlachen om het voorval en heeft Frans van Seumeren met het borstbeeld voor stadion Galgenwaard eindelijk de eer die hem toekomt. En niet alleen vanwege het vele geld dat hij in de club stopt, maar vooral vanwege de passie waarmee hij er aan werkt om van onze FC een nog mooiere club te maken voor de gewone man…

Fluitsignaal. Verdomme! Penalty voor Groningen.

Danny van der Linden

Wedstrijden

Binnenkort ziet u hier weer actuele informatie over de eerstvolgende wedstrijd van FC Utrecht.

Word nu lid van de supportersvereniging FC Utrecht