Ingezonden column: de held

We hadden er allemaal meer van verwacht. Jordy Zuidam werd in Utrecht nog net niet heilig verklaard na het samenstellen van een selectie die er op papier wezen mag. Er gingen stemmen op het Domplein om te dopen in het Jordy Zuidamplein en het Julianapark het Jordy Zuidamplantsoen te noemen. En hoewel het werk van een technisch directeur meer inhoudt dan alleen het samenstellen van een goede selectie, was deze lofzang terecht. We zijn nu enkele maanden verder en… Laten we zeggen dat we er meer van verwacht hadden. Dat heeft meerdere oorzaken. Ik richt me graag even op het heden. Als ik in de pen klim om een speler persoonlijk kritiek te geven, zit iets mij heel hoog.


Tannane

Natuurlijk gaat dit stukje over Oussama Tannane. Hij kwam als huurling naar de Galgenwaard nadat zijn loopbaan leek te zijn vastgelopen in Frankrijk. Ik dacht terug aan de goede speler die Tannane was bij Heracles en had goede hoop op leuke momenten met de huurling. Het liep anders. Het lukte de speler in kwestie nog niet zijn draai te vinden. Hoe zeer hij zijn best ook deed. Want dat laatste geloof ik echt, al heeft deze jongen zijn houding niet mee. Het komt nonchalant over. Dat vergeef ik hem. Ik vergeef hem ook dat hij tot nog toe niet heeft weten te overtuigen. Want eigenlijk overtuigen dit seizoen maar weinig spelers me. Dat hij wekelijks wordt opgesteld en anderen aanzienlijk minder kansen krijgen kun je Oussama Tannane ook niet aanrekenen. Ik neem namelijk aan dat hij de opstelling niet zelf maakt.

Wat ik deze jongen wel kwalijk neem, is het gebaar dat hij zondagmiddag maakte naar de fans die naar de zoveelste teleurstelling zaten te kijken.

Ik ken voorbeelden van mensen die diep in de schulden zitten en zich letterlijk het eten uit hun mond sparen om elke zomer weer een seizoenskaart te kopen van FC Utrecht. Ik ken iemand die meerdere keren per week in de supermarkt afwegingen maakt met zijn cluppie in het achterhoofd. Maandelijks spaart hij zo geld uit om toch naar de wedstrijden te kunnen gaan. Diegene, altijd positief ondersteunend, stond ook zondag op de tribune. Ondanks het eigenlijke gebrek aan financiële middelen, de kou en het teleurstellende voetbal was hij er weer. Voor hem is iedereen met een rood-wit shirt een held.

Een paar rijen daarboven zat een vader met zijn zoontje. Het jochie van negen kent alle namen en rugnummers van de spelers uit zijn hoofd. Elke zomer schrijft hij alles op en leert het lijstje uit zijn hoofd. Hij had een dikke jas aan. Daaronder droeg hij trots het cadeau dat hij van zijn opa had gekregen voor zijn verjaardag: een diagonaal rood/wit shirt met het nummer 21 op zijn rug. En daaronder een trui. Tannane was zijn favoriete speler. Hij had zelfs een foto van zijn lievelingsspeler op zijn nachtkastje staan. Maar eigenlijk is iedereen met een rood-wit shirt voor hem een held.

Helemaal onderin het vak zat een man alleen. Zijn vrouw is al enkele jaren overleden en voor hem zal het leven ook niet lang meer duren. Zijn leven lang heeft hij hard gewerkt. In het weekend was voetbal de belangrijkste zaak, soms belangrijker dan zijn vrouw zaliger. Met ziel en zaligheid had hij Elinkwijk aangemoedigd en na de fusie van 1970 werd hij als vanzelf en zonder te zeuren supporter van FC Utrecht. Hij heeft het prima, ondanks het gemis en de weinige mensen die hij nog ziet. Hij heeft immers zijn cluppie nog. Met een rode sjaal en een warme muts keek hij naar zijn voetbalhelden. Iedereen met een rood-wit shirt ziet hij als een Utrechtse held.

En allemaal zagen zij wat de getergde Oussama Tannane voor reactie gaf. Allemaal zagen ze hoe één van hun helden, gekleed in het rood-witte shirt hen minachtte. Hoewel het kleine jochie het niet helemaal begreep, vond hij het allemaal maar raar. Hij dacht aan het shirt onder zijn dikke jas. De volwassen supporters voelden een kleine steek in hun hart. Pijn toegebracht door een held.

Wedstrijden

Binnenkort ziet u hier weer actuele informatie over de eerstvolgende wedstrijd van FC Utrecht.

Word nu lid van de supportersvereniging FC Utrecht