Ingezonden column: Hoe dan?

Ingezonden column: Hoe dan?

Een wedstrijd duurt 90 minuten in plaats van 51. Na de wedstrijd tegen Fortuna Sittard, een ploeg die in de afronding minimaal niet zo dramatisch is als wij, voel ik me haast misselijk.

Hoe dan?


011

Was de eerste helft goed? Niet goed genoeg in ieder geval. Die bal moet dat net in, maar verder had je weinig van de tegenstander uit Limburg te vrezen. We hadden overwicht en het was weer eens wachten op die bevrijdende goal.

Ik gok dat de staf de spelers allemaal een extra toefje slagroom op de warme chocolademelk had beloofd wanneer ze snel zouden scoren. Utrecht kwam prima de kleedkamer uit, en in de 51e minuut lag de bal er in. Eindelijk een niet veel te lage corner, en Mahi lette beter op dan de Limburgse verdediging. 1-0, hoera. De toef slagroom was binnen hoor. Fluit maar af.

Gek genoeg ging de scheidsrechter niet mee in de euforie en liet gewoon doorspelen. 90 minuten zou ook deze pot duren, met wellicht nog wat extra tijd zelfs.

Van de 22 man op het veld leken slechts de 11 van Fortuna hier ook van op de hoogte. Utrecht niet, de slagroom was binnen en klaar was Kees. Er werd niet meer gevoetbald, het was aan Fortuna om de wedstrijd over te nemen en te bepalen hoe de punten verdeeld zouden worden.

Hoe dan?

Hoe kan je zo de handdoek in de ring gooien terwijl je de wedstrijd echt gewoon in eigen hand had?  Pure paniek tegen een ploeg die, als je gewoon blijft voetballen, geen schijn van kans maakt.

Hoe dan?

De angst die in de ploeg kruipt terwijl je net op voorsprong bent gekomen is onbegrijpelijk. En dan heb je echt nog een hoop geluk dat die gasten uit Sittard afrondend ook geen deuk in pakje boter schieten.

Als supporter kan je thuis weinig anders dan de tijd zien wegtikken. Het avondeten drukt zich tegen je huig en de tranen verdringen zich voor je oogkassen als gierige shopaholics voor een bijns te openen winkeldeur op Black Friday.

Hoe dan?

Terwijl de supporters op de cassetteband van fox vrolijk hun liedjes bleven zingen, dat ik letterlijk met de handen in het haar op de bank. En net als dat de spelers die liedjes niet horen, zien zij ook onze moedeloosheid niet.

Maar wij zien hen wel. En dit doet echt pijn. Niet de uitslag, maar de gelatenheid waarmee Utrecht zich weer eens naar de slachtbank liet leiden.

En na die pot in 020 weten we dat het anders kan. En juist dat doet extra pijn.

Hoe dan?

Korneel Evers

Wedstrijden

Binnenkort ziet u hier weer actuele informatie over de eerstvolgende wedstrijd van FC Utrecht.

Word nu lid van de supportersvereniging FC Utrecht