Zomaar een Kerstverhaal

Zomaar een Kerstverhaal

Een felle donderslag verstoorde het ééntonige geluid van de gelijkmatige bijlslagen, de houthakker staarde naar de hemel, “tijd om naar binnen te gaan” bromde hij binnensmonds, enkele zweetdruppels wegvegend met zijn rode zakdoek. Hier in Canada werkte alles net iets anders, hier diende men hout te hakken als je er tijdens de kerstdagen warmpjes bij wilde zitten. Het begon langzaam maar gestaag te sneeuwen, “alsof er nog niet genoeg sneeuw ligt” mopperde de pezige houthakker. Hij pakte de oogst van zijn arbeid bij elkaar en bracht de gekloofde houtblokken naar binnen.

De warme gloed van het knetterende haardvuur vulde de eenvoudige maar gezellig ogende kamer. Hij gooide een vers gehakt stuk hout op het vuur. Sissend werd de houtklomp door het vuur in ontvangst genomen. Of hij een kop thee lustte, hoorde hij zijn vrouw vragen vanuit de keuken. Nou, die lustte hij wel. Tevreden met een hete kop thee staarde hij in de blauw gele vlammen. Een moment van puur geluk maakte zich meester van zijn gedachten, het leven was goed voor hem geweest, een mooi huis, een goede gezondheid en weinig te wensen. Schommelend in zijn stoel begon hij langzaam weg te dommelen. De warme gloed, de warme thee en de vermoeidheid na de gedane arbeid trokken de houthakker op zijn schommelstoel in een diepe droom.




Het zal rond de kerst van 2016 geweest zijn, zo droomde hij. Ja, rond die tijd moet het geweest zijn, dat hij redelijk onverwacht een brief kreeg uit Nederland. FC Utrecht had geprobeerd contact met hem te krijgen, wat schijnbaar resulteerde in deze brief. Of hij Wilco van Schaik wilde bellen? Eigenlijk had hij daar toen niet veel zin in, want hoewel gezond en topfit en pas 27 jaar voelde zijn verblijf  in Nederland toch als een mindere periode in zijn leven. Als één der grootste voetbaltalent was als hij 16- jarige al naar Glasgow vertrokken. Kort daarna streek hij als jochie neer in Rotterdam bij Feyenoord. Daar ging het goed mis, de druk en eenzaamheid, hij kon het niet verdragen.

Gedesillusioneerd keerde hij terug naar Canada. Maar het bleef knagen. Voetbal was zijn leven en hij was goed in het spelletje. Enkele jaren na zijn smadelijke afgang in Rotterdam kreeg hij zowaar weer een kans. Nu bij FC Utrecht, een succesvolle periode met vele hoogtepunten. Europacupwedstrijden zorgden voor een platform waar hij zich wilde bewijzen en daadwerkelijk excelleerde. Hij stond daar maar mooi tegen clubs als Napoli, Liverpool en Celtic. Ondanks de sportieve successen dreef de eenzaamheid en het vluchtige, lege bestaan hem tot wanhoop. De onrust in zijn hoofd, gevolgd door overmatig drankgebruik zorgde voor een vroegtijdig einde van, naar het leek, een succesvolle voetbalcarrière. Hij twijfelde, zou hij bellen of niet? Het bleef knagen. Wat wilde ze van hem?

Zijn vriendin gaf de doorslag. Als er nog zaken te regelen waren, zou hij die onder ogen moeten zien en oplossen. De lichamelijk en geestelijke groei van de laatste jaren hadden er voor gezorgd dat hij topfit was en de drankfles liet staan. Verantwoording nemen voor zaken uit het verleden hoorde volgens zijn vriendin ook tot het komen van balans. Balans waarvan hij overtuigd was. De geest en lichaam, de balans was er, hij was zo sterk als een beer. Hij weet het nog als de dag van gisteren.

Schoorvoetend belde hij naar Wilco van Schaik, maar vreesde de boodschap. Waren er nog niet afgedane zaken, lagen er nog rekeningen? Hij wist niet wat hij kon verwachten. Het telefoontje viel alles mee en er volgde een warm gesprek met de voorzitter van FC Utrecht. Na alle plichtplegingen, vragen en gemeende interesse over zijn gezondheid, fitheid en leven kwam het hoge woord er uit. Het ging niet om openstaande rekeningen of andere zaken. Het ging over FC Utrecht en maatschappelijke betrokkenheid. Geen loze woorden in het midden des lands. Wilco van Schaik bleek vooral geïnteresseerd in Jacob zelf. Hoe Jacob zijn leven had op gepakt, hoe het met hem en zijn vriendin ging en ook wat hij er voor zou voelen weer eens bij FC Utrecht langs te komen. De club had een nieuwe hoofdsponsor: “Zorg van de Zaak”. Een sponsor die ook veel waarde hecht aan maatschappelijke betrokkenheid. Ook zij waren geïnteresseerd in hem en de strijd tegen de fles die door hem gestreden was. “Kom eens langs” waren de warme woorden van de FC Utrechtvoorzitter. “Zeg maar wanneer, ik stuur je de tickets voor jou en je vriendin op en regel een slaapplaats”. Nog niet overtuigd vertelde hij het verhaal aan zijn vriendin. De twinkeling in haar ogen verbleekte bij de kerstverlichting in huize Lensky. “Doen we”, schreeuwde ze uit. “Dit is je kans om te laten zien wat je nog in je hebt na al die jaren vechten, je overwinning op de drank. Dit is je kans”.

Hij legde nog uit dat het niet per sé om voetbal ging maar meer om een project van een sponsor die iets deed met re-integratie van oud-drankgebruikers, maar er was niks aan te houden. “Zodra ze jou met een bal zien kan alles veranderen”, dacht ze hardop. Ze had al opgezocht dat FC Utrecht inmiddels met twee elftallen op redelijk niveau voetbalde en het leek haar sterk dat hij tijdens de Nederlandse vakantie niet een paar keer mee mocht trainen om te laten zien dat de techniek, wilskracht en conditie er nog waren.   Een week of wat later landden ze in Nederland, een ander Nederland, een Nederland waar hij en zijn vriendin meer rust voelden. Ook een Nederland of eigenlijk Utrecht waar de gevallen ster opmerkelijk ontvangen werd. Er werd niet of nauwelijks terug geblikt op zijn verleden. Jacob was in de ogen van veel FC Utrechtsupporters nog steeds de speler die destijds voorop ging in de strijd. Tegenslag, een misstapje en andere zaken zijn in het Utrechtse normaal. Niet blijven hangen maar vooruit kijken is het motto van veel van deze toch wel eigenzinnige mensen.   Vervolgens ging het eigenlijk volgens de voorspelling van zijn vriendin. Na enkele hartelijke gesprekken op de club en wat meer diepgaande gesprekken met de sponsor over drankmisbruik, genezing, terugval etc. werd hij getest op Zoudenbalch.

De ontvangst was opmerkelijk: alsof een verloren zoon terug keerde. In een mum van tijd was bekend dat hij zijn conditie op peil hield op Zoudenbalch en soms met “Jong” meetrainde. Al gauw kwamen er meer supporters bij de training van “Jong” kijken, dan naar de training van de hoofdmacht. Het werd een hype die enkele weken duurde. Na alle plichtplegingen en in principe al op de weg terug naar Canada kwam ook Frans van Seumeren nog een keer kijken naar het, volgens supporters, fenomeen op het trainingsveld. Na tien minuten en de twinkeling in zijn ogen had Frans het al gezien: “wat een wilskracht, die mag wel blijven” fluisterde hij van Schaik in het oor. Eerst op amateurbasis dan maar, het verleden was niet helemaal vergeten. Maar na enkele wedstrijden met “Jong” en stijgende toeschouwersaantallen was er geen houden meer aan. Hij kreeg een contract aangeboden en werkte zich in het snot om het hoogst haalbare te halen.

Hij zal de dag nooit vergeten dat René van de Berg, van RTV-Utrecht, hem vertelde dat hij dacht dat hij wel eens bij de selectie van komende zondag zou zitten. Het leven leek een explosie, al dat werken en zijn gevecht tegen de fles zouden beloond kunnen worden. Die vrijdag maakte de club het bekend, Jacob Lensky werd door Erik ten Hag toegevoegd aan de selectie. De toch altijd wat terughoudende Utrechtse supportersschare wist het te waarderen. Voor het eerst sinds jaren stroomde de Galgenwaard vol. Er was geen kaart meer te koop en dat tegen een club als PEC Zwolle. Een wedstrijd om nooit meer te vergeten. Vanaf de eerste minuut werd hij toegezongen. Hij was weliswaar reserve maar het deed hem zo ontzettend goed dat kippenvel zijn hele lichaam omvatte.

Een enorme uitbarsting van geluk en geluid volgde toen hij de zeventigste minuut mocht invallen. Supporters hebben het er nu nog over, nooit was de hartstocht zo groot. Hij, Jacob Lensky, keerde terug op het veld, zijn veld, en van oudsher ging hij voorop in de strijd. De successen met zijn club kwamen als vanzelf, de hartstocht leek terug in het stadion. Ook zijn leven kwam steeds beter op de rails. Door de regelmaat kreeg hij meer rust in het hoofd, hij trouwde zelfs in het mooie Utrecht en kreeg een gezonde dochter. Zijn leven leek, en was nooit mooier geweest. Successen met FC Utrecht, zijn bezielende samenwerking met de sponsor en zijn vrijwilligerswerk maakte Jacob toch wel ietwat anders dan de gemiddelde voetballer. Zo anders, dat hij een jaar of drie later een transfer naar Everton resoluut afwees. “Geld is minder belangrijk dan een goed leven, en mijn gezin heeft het hier goed”, was zijn antwoord op de opmerkelijke afwijzing. Na een succesvolle voetbalcarrière was hij nog wat jaren blijven hangen in Utrecht. Zijn ervaring met tegenslagen overwinnen en presteren bleken waardevol voor velen die door hetzelfde probleem getroffen waren. Omdat Canada bleef trekken kocht hij jaren later een huis in zijn geliefde Canada. Ondanks zijn leeftijd bleef hij het druk houden.

Zijn ervaringen deelde hij met diverse instanties en menigeen heeft door zijn bezielende betoog zijn leven een andere wending gegeven.   Shit! Jacob schrok wakker. De inmiddels afgekoelde thee stroomde rijkelijk over zijn broek. Lachend na zijn opmerkelijke droom keek hij naar het smeulende vuur en rap gooide hij vers hout in de vuurmond. Kerstavond was in aantocht. Hij kreeg bezoek, zijn kleinzoon Maarten zou langs komen. Maarten was nu het middelpunt van Jacob zijn leven, 11 jaar en een beer van een vent, de mooiste en beste kleinzoon van de wereld, en vernoemd naar de beschermheilige van Utrecht, de stad waar hij zo veel aan te danken heeft gehad.

Toeterend hoorde hij een auto het erf op rijden. Dat moesten ze zijn. Jacob opende de deur. Uit de inmiddels witte wereld kwam zijn oogappel aanstormen. “Opa, Utreg heb met drie nul gewonnen van Ajax kraaide hij van plezier”. “Ja,  jongen dat weet ik”, lachte opa Jacob zijn kleinzoon hartelijk toe. Maar kom eerst uit de kou. Binnen is het lekker warm en de haard brandt. Als je me helpt, maken we straks lekkere warme chocomel met slagroom. Op dat moment ontwaarde de jongeling op de natte theeplek bij opa. “Het je in je broek geplast opa? Vroeg de deugniet. “Nee jongen, ik heb gedroomd, een mooie droom,  mijn leven.”  

Met rood-witte kerstgroet  
Prof. Z.O. Gekaseendeur

Wedstrijden

Binnenkort ziet u hier weer actuele informatie over de eerstvolgende wedstrijd van FC Utrecht.

Word nu lid van de supportersvereniging FC Utrecht