Column: Waar is FC Utrecht?

Normaal gesproken baal ik enorm als ik een hele zondag moet werken en ik een wedstrijd van onze FC moet missen. Nadat ik klaar was, gelijk de uitslag kijken en zien dat we verloren hebben van Telstar en tegelijk blij zijn dat je het niet gezien hebt en de frustratie je bespaard is gebleven.

Gelaten, dat voel ik een beetje. Dat gevoel heb je als supporter niet zo heel snel kan ik je vertellen en dat baart mij dan ook gelijk de meeste zorgen. Ach, ze hebben weer verloren, het zal wel. Ze raken op deze manier de supporters kwijt, maar tegelijkertijd wordt de druk op alles en iedereen alleen maar groter. De roep om ontslagen wordt groter, de frustratie wordt groter en ook voor die jongens zelf wordt de druk alleen maar groter.

Als ik dan achteraf lees dat het vooral een mentaliteit en instelling kwestie is, breekt al helemaal mijn klomp. Hoe bevoorrecht ben je als profvoetballer normaal gesproken? Je kan een sport uitoefenen waar je als jong jochie vroeger van droomde. Volle stadions, supporters die voor je juichen en die je toezingen, voor een voor ons prachtige club met fanatiek publiek. Als voetballer een droom. Je had ook net zoals wij kunnen eindigen in een bierteam met een fantastische derde helft, maar het voetballen zonder druk. Dat besef is er bij veel jongens volgens mij niet helemaal.

Ik zie een onherkenbaar FC Utrecht. Dit is niet het voetbal, niet het team en niet de club waar ik als jong jochie verliefd op geworden ben. Waar is FC Utrecht? Waar is ons FC Utrecht?

Het is zaak om dit heel snel te gaan verbeteren en om te draaien, want voor de druk, het gevoel en de gemoedstoestand van iedereen in en rondom de club is dit niet goed.

Wij willen FC Utrecht zien. Een FC Utrecht waar het begint met strijd, mentaliteit en instelling en gezien wat beelden van de wedstrijd missen we dat het meest. FC UTRECHT WAKKER WORDEN!

Geschreven door Dustin Bronius